Er zijn eigenlijk al foto's van deze week die in week 1 staan, maar die pasten er beter.
Dus ik ben klaar met de studie en we zijn nu bezig met de bouw, of beter gezegd de afbraak. Het eigenlijke doel is dat er twee extra klassen worden geplaatst. Hiervoor wordt de speelplaats verplaatst, zoals eerder te zien op een 3D-tekening, naar een grond ernaast en wordt er een muur afgebroken. Dit aangezien dit het dak zal gaan dragen en dus nood aan een iets stevigere muur is. Op de volgende foto is er de start van de afbraak (07/06/2015) van de muur te zien:
Rechts staat Mario(samen met Rosa de oprichter van HHC) en links señor...(ik vergeet zijn naam telkens, dus zeggen we gewoon señor). Helemaal rechts is er een wit huisje te zien, dit is het huisje van een gezin dat een soort conciërge is van de school. Links van het huisje is de reeds bestaande groentetuin te zien. Met bv. Tumbo in, dit is een extreem lekker fruit typisch van Peru!
Nu bij de start van de afbraak vroeg ik of het niet beter was om het geheel rond de muur wat af te sluiten voor de kinderen. Dit zou niet nodig zijn, maar wat ik dacht gebeurde. Het afval zoals stukken verf enz. ligt nu overal in het schooltje, werd naar andere kinderen gegooid enz. Hiernaast wordt het afval gewoon gestort in een gigantische put naast het schooltje, wat ik uit het natuurvriendelijke standpunt wat raar vindt, Maar als je er over na begint te denken het wel iets of wat logisch vind. Dit aangezien ten eerste de put al vol met bouwafval ligt door andere werven en het ook echt tonnen geld kost om dit af te voeren. Daarnaast is het groen nadenken ook niet echt in de gedachtegang van Peru en de meeste ontwikkelingslanden, en dus er geen wetgeving rond bestaat en ook de mensen er niet bij nadenken. Maar ook buiten de ontwikkelingslanden zoals in Spanje bv. rijden ze ook voor het minst met de auto, wat toch dichter bij is. De stenen die niet kapot zijn worden wel gestapeld, om later te kunnen gebruiken als ze dit toch nodig zouden nodig hebben.
Over het werken zelf is het echt wel plezant, maar vermoeiend omwille van de hoogte van Cusco. Daarnaast probeert señor me ook van alles uit te leggen hoe het in de praktijk moet, tot in het frustrerende toe. Omdat ik naar een Universiteit ga denk ik dat ze denken dat ik nog nooit een schop en dergelijke heb vastgehouden, aangezien hij me ook uitlegt (incl. voordoen) hoe ik moet schuppen en de kruiwagen moet gebruiken bv. Maar dit is natuurlijk met de beste bedoelingen, dus dit pakken we er maar bij!
Als we kijken naar de graad van vermoeidheid is er in de loop van de rest van de week er vrij veel gebeurt, maar dan kijkend naar het resultaat zijn er niet super spannende dingen gebeurt. De volledige muur is weg en de herbruikbare stenen zijn gestockeerd. Ook is de grond onder en naast de toekomstige muur vrij stevig uitgegraven, om ervoor te zorgen dat er geen natte grond aan de zijkanten tegen de betonnen vloer en muur komt te liggen. Dit aangezien men hier niet werkt met folies en dubbele wanden etc. dat als een van de doelen heeft de indringing van het water tegen te gaan, wat wel gebeurt in België.
Dan in het weekend zelf heb ik een gesprek gehad via Whatsapp met onze lovely Van Celstjes en la casa de Merksem. Even voor de duidelijkheid Whatsapp is een applicatie op je smartphone waar je via internet gratis berichten, foto's, video's en geluidfragmenten kan versturen ook kan je over het internet ermee bellen naar elkaar. Hier heb ik een foto moeten doorsturen, want ze wilden zien of ik wel degelijk nog leefde. Dus bij deze hier is die dan:
Beauty as always!
Dit is op mijn bed in mijn kamer trouwens.
Ook een klein detail, alles is hier extreem laag aangezien ze hier gemiddeld 1.5 hoofd of meer kleiner zijn dan ik. Dit heeft als gevolg dat ik mijn hoofd echt overal tegen stoot, m.a.w. laten we maar hopen dat ik in deze tijd niet extreem veel haar verlies en de wonden nooit het daglicht zien!
Ik heb deze week een 'toffe' gewoonte van hier leren kennen, het is naar het schijnt onbeleefd om het mes direct aan iemand te geven. Dit aangezien men dan geloofd dat men gaat vechten met elkaar. Dus moet je telkens, bij het doorgeven van een mes, het mes op tafel leggen en dan kan de persoon deze opnemen. Dat laatste is zo omslachtig wanneer je met een grote groep aan tafel zit en het mes helemaal naar de andere kant van de tafel moet geraken.
Ik ben ook totaal iets 'vergeten' te zeggen in het bericht van de eerste week, namelijk dat die week goed begonnen was met 's nachts een vrij stevige aardbeving. Rosa en Mario vertelden me toch dat dit voor hier een vrij stevige was. Ik zelf werd wel wakker, maar dacht dat ik aan het slapen was. Waarom ik dit niet eerder heb verteld? Eigenlijk omdat ik niemand ongerust wilde maken, want nu is het wel duidelijk dat voor de rest het extreem veilig is hier. Ook is er in het gebouw waar ik slaap geen enkel extra barst bij gekomen ofzo, dus geen stress!
